ترخیص خودروهای وارداتی

ترخیص خودروهای وارداتی ۱۴۰۵؛ گواهی استاندارد، خدمات پس از فروش و مراحل گمرک

این فیلد برای اعتبار سنجی است و باید بدون تغییر باقی بماند .

مقدمه: ترخیص خودروهای وارداتی؛ از استاندارد تا خدمات پس از فروش

فرآیند ترخیص خودروهای وارداتی به کشور، مسیری پیچیده و چندلایه است که موفقیت در آن مستلزم تبعیت دقیق از مقررات نهادهای نظارتی گوناگون، علاوه بر قوانین گمرکی است. در عمل، یک محموله خودرو تنها زمانی اجازه ترخیص نهایی و خروج فیزیکی از گمرک را پیدا می‌کند که تاییدیه‌های فنی از سازمان ملی استاندارد و تعهدات زیرساختی خدمات پس از فروش از وزارت صنعت، معدن و تجارت (صمت) به صورت سیستمی احراز شده باشند.

این الزامات نه تنها ضامن کیفیت و ایمنی محصول نهایی برای مصرف‌کننده هستند، بلکه به‌عنوان اهرم‌هایی برای هدایت بازار و جلوگیری از ورود کالاهای فاقد پشتیبانی عمل می‌کنند. درک دقیق این ضوابط، که در ۱۴۰۵ هم چند بار تغییر کرده‌اند، برای واردکنندگان ضروری است تا بتوانند از زیان‌های سنگین ناشی از تأخیرهای گمرکی یا توقیف کالا جلوگیری کنند.

پاسخ کوتاه: برای ترخیص خودروی وارداتی، گمرک از طریق سامانهٔ جامع تجارت سه تأییدیه را استعلام می‌کند: تأیید نوع و گواهی استاندارد از سازمان ملی استاندارد، تأییدیهٔ آلایندگی از سازمان حفاظت محیط زیست، و تعهد خدمات پس از فروش از وزارت صمت. پس از تأیید این‌ها، واردکننده اظهارنامه را تکمیل می‌کند، حقوق ورودی و عوارض را می‌پردازد و پروانهٔ سبز گمرکی را دریافت می‌کند.

آخرین تغییرات ترخیص خودروهای وارداتی ۱۴۰۵

آخرین بررسی: ۲۹ آبان ۱۴۰۵ · جدیدترین تغییر بالاتر است.

آبان ۱۴۰۵

حقوق ورودی حداقل ۱۰۰ درصد: طبق مصوبهٔ «بازسازی خسارات جنگ؛ بخش دوم» (ابلاغ ۲۹ مهر ۱۴۰۵)، حقوق ورودی خودروهای بنزینی و هیبریدی وارداتی به سرزمین اصلی حداقل ۱۰۰ درصد و برای مناطق آزاد حداقل ۶۰ درصد شد؛ خودروهای تمام‌برقی مستثنا هستند. جزئیات در واردات خودرو ۱۴۰۵.

آبان ۱۴۰۵

مهلت ترخیص خودروهای ایرانیان مقیم خارج: ثبت سفارش جدید در این مسیر متوقف شده و طبق گزارش‌ها، خودروهایی که پیش‌تر ثبت سفارش شده و وارد گمرک شده‌اند فقط تا پایان ۱۴۰۵ فرصت ترخیص دارند.

تابستان ۱۴۰۵

گمرک بازرگان، مبدأ تخصصی ترخیص خودروی اشخاص حقیقی: ترخیص خودروهای وارداتی اشخاص حقیقی در گمرک بازرگان متمرکز شده است؛ جزئیات در واردات خودرو توسط اشخاص حقیقی.

اردیبهشت ۱۴۰۵

تمدید و ویرایش ثبت سفارش: واردکنندگانی که ثبت سفارش معتبر دارند اما ارز تأمین نکرده‌اند، می‌توانند پرونده را به «بدون انتقال ارز» تغییر دهند؛ به شرط ثابت ماندن کد تعرفه و افزایش نیافتن ارزش پرونده.

پیش از اقدام: مجوزهای استاندارد، محیط زیست و خدمات پس از فروش را پیش از رسیدن خودرو به گمرک پیگیری کنید. مراحل کامل در آیین‌نامه و مراحل واردات خودرو ۱۴۰۵ آمده است.

پرسش‌های پرتکرار دربارهٔ ترخیص خودروهای وارداتی

برای ترخیص خودروی وارداتی چه مدارکی لازم است؟

ثبت سفارش معتبر در سامانهٔ جامع تجارت، بارنامه، فاکتور تجاری و گواهی مبدأ، گواهی تأیید نوع و تطابق تولید از سازمان ملی استاندارد، تأییدیهٔ آلایندگی سازمان حفاظت محیط زیست و تعهد خدمات پس از فروش تأییدشدهٔ وزارت صمت؛ برای شماره‌گذاری هم گواهی اسقاط لازم است. گمرک بیشتر این مجوزها را از طریق سامانهٔ جامع تجارت استعلام می‌کند.

چرا خودروهای وارداتی در گمرک دپو می‌شوند؟

رایج‌ترین دلیل، نقص مدارک فنی است: نداشتن تأیید نوع، مغایرت شمارهٔ شاسی (VIN) با اسناد، نداشتن پلاک‌های شناسایی سازنده یا رعایت نکردن استاندارد آلایندگی. منقضی شدن ثبت سفارش و تأمین نشدن ارز هم از دلایل توقف است. بازرسی پیش از حمل و اخذ مجوزها پیش از رسیدن کالا، ریسک دپو را کم می‌کند.

خسارت خواب خودرو چیست و چطور محاسبه می‌شود؟

اگر خودروی تحت گارانتی به دلیل کمبود قطعه یا فراتر رفتن از زمان استاندارد تعمیر بیش از دو روز کاری در تعمیرگاه بماند، عرضه‌کننده باید برای هر روز تأخیر، خسارتی معادل پانزده ده‌هزارم قیمت خودرو به مالک بپردازد. این تعهد بر اساس آیین‌نامهٔ اجرایی قانون حمایت از حقوق مصرف‌کنندگان خودرو است.

تحلیل ساختار نظارتی (رگولاتوری) در فرآیند واردات

آغاز قانونی فرآیند واردات هر خودرویی، اعم از نو یا کارکرده، با ثبت سفارش در سامانه جامع تجارت (National Trade System – NTSW) صورت می‌پذیرد. این سامانه نقش محوری در تسهیل فرآیندهای تجاری، افزایش شفافیت و مدیریت تمام استعلام‌های مجوزها و مدارک لازم در حوزه بازرگانی بین‌الملل را بر عهده دارد. واردکنندگان ابتدا باید در این سامانه ثبت‌نام و احراز هویت کنند و سپس نسبت به ثبت کامل مشخصات فنی خودرو اقدام نمایند.

در این مرحله، واردکننده باید جزئیات دقیقی از جمله برند، مدل، سال ساخت، شماره شاسی (VIN) و پیش‌فاکتور (پروفرما) را وارد سیستم کند. بر اساس مقررات به‌روز، خودرویی که در زمان ورود به کشور اظهار می‌شود، باید کمتر از پنج سال از سال ساخت آن در سامانه شناسایی خودرو (VIN) گذشته باشد. همچنین، اخذ شناسه کالا به عنوان کد هویتی و تضمین‌کننده انطباق مشخصات فنی ثبت شده با کالای وارداتی، برای کلیه واردکنندگان ضروری است.

نکته حائز اهمیت این است که گمرک و سایر نهادهای نظارتی، صحت تاییدیه‌های استاندارد و خدمات پس از فروش را به صورت سیستمی از طریق اتصال NTSW با نهادهای مربوطه استعلام می‌کنند. این اتصال دیجیتالی باعث می‌شود که تأخیرها عمدتاً از بوروکراسی سنتی به تأخیر در احراز صلاحیت سیستمی تبدیل شود.

از آنجایی که مجوزهای استاندارد و خدمات پس از فروش باید در مرحله ثبت سفارش یا بلافاصله پس از آن اخذ شوند، واردکنندگان موفق کسانی هستند که فرآیندهای دیجیتالی اخذ مجوزها را پیش از ورود فیزیکی کالا به گمرک آغاز می‌کنند. در نظر نگرفتن این زمان‌بندی می‌تواند فرآیند ترخیص را به حداقل بازه سی روزه برساند و هزینه‌های جانبی مانند انبارداری (دموراژ) را به شدت افزایش دهد.

تکمیل فرآیند واردات نیازمند هماهنگی دقیق میان سه نهاد اصلی است که هر کدام حوزه مسئولیت مشخصی دارند:

  1. سازمان ملی استاندارد (ISIRI): ارزیابی تطابق فنی. این سازمان مسئول تضمین انطباق خودروی وارداتی با استانداردهای اجباری ملی و بین‌المللی مانند استاندارد ۸۵ گانه است. تأییدیه فنی صادره از این سازمان، یک الزام حیاتی برای ورود به مراحل بعدی است و گمرک بدون آن سند ترخیص صادر نمی‌کند.
  2. وزارت صمت: تعیین ضوابط تجاری و تعهدات خدمات پس از فروش. وزارت صمت، مسئول تنظیم مقررات بازار، تعیین اولویت‌های وارداتی، و نظارت بر توانایی واردکننده برای ایجاد زیرساخت‌های پشتیبانی است. این تعهدات شامل شبکه‌های نمایندگی، تأمین قطعات و الزامات انتقال فناوری است.
  3. گمرک جمهوری اسلامی ایران: اجرای تشریفات نهایی. وظیفه گمرک، اجرای تشریفات فیزیکی و مالی است. پس از تأیید سیستمی مجوزهای ISIRI و صمت، گمرک حقوق ورودی، مالیات و عوارض را وصول کرده و سند ترخیص فیزیکی (پروانه سبز) را صادر می‌کند.
 ترخیص خودروهای وارداتی

گواهی‌های استاندارد: شرط فنی برای ورود به قلمرو سرزمینی

سازمان ملی استاندارد ایران به عنوان مرجع تعیین‌کننده کیفیت و ایمنی خودرو، فرآیندی سختگیرانه را برای تأیید ورود خودروهای خارجی وضع کرده است.

تأیید نوع (Type Approval یا TA) سندی است که انطباق کامل یک مدل خودرو با الزامات فنی، ایمنی و محیط زیستی جمهوری اسلامی ایران را تأیید می‌کند. این فرآیند برای نمایندگان رسمی سازنده یا واردکنندگان تعریف شده است.

برای صحه‌گذاری تأیید نوع، واردکننده باید گزارش‌های آزمون تأیید نوع، گواهی‌نامه‌های معتبر بین‌المللی مانند گواهی‌های E-MARK و e-MARK و گزارش بازرسی فیزیکی اولیه خودرو را ارائه دهد. پس از پذیرش این مستندات و تأیید الزامات، مشخصات تأیید نوع شامل ۱۱ رقم اول شماره شناسایی خودرو (VIN) جهت پیگیری به وزارت صمت اعلام می‌شود.

توجه به شماره شاسی (VIN) و وضعیت فیزیکی خودرو از اهمیت بالایی برخوردار است. در موارد دپو شدن خودروها در گذشته، مشخص شد که برخی از محموله‌ها حتی فاقد پلاک “Whole Vehicle” که استاندارد تردد در اتحادیه اروپا است، بوده‌اند. عدم وجود چنین پلاک‌هایی نشان‌دهنده دستکاری در مشخصات خودرو یا عدم انطباق کامل آن با استانداردهای مبدأ است. بنابراین، صرف داشتن مدارک بین‌المللی کافی نیست؛ واردکنندگان باید از تطابق فیزیکی و عدم دستکاری قطعات (به ویژه در مسیر حمل مانند کشورهای حاشیه خلیج فارس) اطمینان حاصل کنند.

کارشناسان توصیه می‌کنند که فرآیند ارزیابی تطبیق کالا در مبدأ (COI) توسط شرکت‌های بازرسی مورد تأیید ISIRI انجام شود تا اطمینان حاصل شود که کالا قبل از حمل، دقیقاً با مشخصات فنی و استانداردهای ایران مطابقت دارد و ریسک تخطئه مدارک در گمرک به حداقل برسد. این بازرسی را می‌توان به شرکت‌های بازرسی پیش از حمل سپرد؛ جزئیات در راهنمای بازرسی کالا در مبدأ (COI) آمده است.

یکی از چالش‌های مستمر واردات، استاندارد آلایندگی است که به کیفیت سوخت داخلی گره خورده است. بر اساس قانون هوای پاک، الزام استاندارد یورو ۶ برای خودروهای وارداتی از فروردین ۱۴۰۱ وضع شد، اما چون سوخت یورو ۶ در سراسر کشور توزیع نمی‌شد، هیئت وزیران در آذر ۱۴۰۱ الزام خودروهای وارداتی به رعایت استاندارد روز اروپا (یورو ۶ یا یورو ۵ EEV) را از آیین‌نامه حذف کرد.

طبق گزارش‌ها، در ۱۴۰۵ حداقل استاندارد آلایندگی قابل قبول برای خودروهای سواری غیردیزلی وارداتی، یورو ۵ مطابق ضوابط زیست‌محیطی و مادهٔ ۲ قانون هوای پاک است و خودروهای دیزلی الزامات جداگانه‌ای دارند. برند یا سال ساخت خودرو به‌تنهایی رعایت استاندارد را تضمین نمی‌کند و انطباق باید با مدارک رسمی سازنده و گواهی‌های معتبر احراز شود؛ بنابراین پیش از خرید، استاندارد موردقبول را از سازمان حفاظت محیط زیست و سازمان ملی استاندارد استعلام کنید.

پاسخ سیاست‌گذاران به این چالش، تشویق واردات خودروهایی است که وابستگی کمتری به کیفیت سوخت داخلی دارند. خودروهای تمام‌برقی در ۱۴۰۵ از حداقل حقوق ورودی ۱۰۰ درصدی مستثنا شده‌اند و تعرفهٔ بسیار پایین‌تری دارند؛ در مقابل، خودروهای هیبریدی که پیش‌تر تعرفهٔ پایینی داشتند، از آبان ۱۴۰۵ مشمول همان حداقل ۱۰۰ درصد شده‌اند.

شبکه خدمات پس از فروش: تضمین حقوق مصرف‌کننده و تعهد واردکننده

تعهد به ارائه خدمات پس از فروش، سنگ بنای مجوز واردات از وزارت صمت است و بدون احراز صلاحیت در این زمینه، امکان ترخیص خودرو از گمرک وجود نخواهد داشت. این تعهدات بر اساس آیین‌نامه اجرایی قانون حمایت از حقوق مصرف‌کنندگان خودرو مصوب ۱۳۹۵ تعریف شده‌اند.

آیین‌نامه حمایت از حقوق مصرف‌کنندگان خودرو، واردکننده را در قبال مصرف‌کننده مسئول می‌داند و الزامات دقیقی را برای دوره تضمین و تعهد خدمات تعیین کرده است.

  1. دوره گارانتی (تضمین): دوره‌ای که طی آن، عرضه‌کننده متعهد می‌شود هرگونه ایراد ناشی از تولید و مونتاژ را به‌صورت رایگان برطرف نماید. این دوره برای خودروهای وارداتی معمولاً تا پنج سال تعیین می‌شود.
  2. دوره تعهد خدمات و تأمین قطعات (پشتیبانی بلندمدت): بر اساس اصلاحیه آیین‌نامه، واردکننده خودرو موظف است خدمات تعمیر و تأمین قطعات یدکی خودروهای عرضه شده را تا حداقل ۱۰ سال پس از فروش آخرین دستگاه از آن مدل خاص، تأمین کند. این تعهد بلندمدت نشان‌دهنده اهمیت پایداری خدمات پس از فروش و حمایت از خریداران در برابر مشکلات تأمین قطعه است که در گذشته رایج بود.
  3. خسارت خواب خودرو: قانون، واردکنندگان را مجبور به پاسخگویی در قبال تأخیر در تعمیرات می‌کند. اگر خودروی تحت گارانتی بیش از دو روز کاری، به دلیل کمبود قطعه یا فراتر رفتن از زمان استاندارد تعمیر، در نمایندگی متوقف بماند، واردکننده موظف به پرداخت خسارت «خواب خودرو» به مالک است. در اصلاحیه‌های این قانون، جریمه خواب خودروهای سواری معادل روزانه پانزده ده‌هزارم (۰/۰۰۱۵) قیمت خودرو تعیین شده است. این تعهد مالی، واردکنندگان را وادار می‌سازد تا مدیریت زنجیره تأمین قطعات خود را در سطح مطلوبی حفظ کنند.

وزارت صمت برای اطمینان از اجرای تعهدات، ضوابط ساختاری را برای واردکنندگان وضع کرده است. این ضوابط به عنوان فیلتری عمل می‌کنند که ورود شرکت‌های فاقد برنامه بلندمدت را محدود می‌سازند:

  • معیار تأسیس شبکه نمایندگی: واردکننده باید به ازای واردات هر ۱۰۰۰ دستگاه خودرو، یک نمایندگی خدمات پس از فروش ایجاد یا از شبکه موجود استفاده کند. این ضابطه حداقل برای واردات زیر هزار دستگاه، داشتن یک نمایندگی را الزامی می‌سازد. این معیار، به عنوان یک مانع ورود اقتصادی عمل کرده و شرکت‌هایی را در اولویت قرار می‌دهد که توانایی سرمایه‌گذاری سنگین و ایجاد یک شبکه پایدار برای ارائه تعهد ۱۰ ساله تأمین قطعات را داشته باشند.
  • مجوز رسمی و انتقال فناوری: واردکننده باید مجوز رسمی و مکتوب از تولیدکننده اصلی (شرکت مادر) ارائه دهد تا تضمین کند که پشتیبانی فنی و انتقال فناوری‌های لازم در حوزه خدمات پس از فروش انجام می‌شود.
  • تأمین قطعات ضروری پیش از عرضه: یکی از مهم‌ترین الزامات این است که تأمین قطعات یدکی ضروری (فهرست تأیید شده توسط مراجع ذی‌صلاح) باید پیش از شروع واردات و عرضه تضمین شود. این امر به واردکنندگان اطمینان می‌دهد که حتی برای خودروهای جدید، موجودی لازم برای سرویس‌های اولیه و اضطراری فراهم است. همچنین تأمین تجهیزات، اسناد فنی و آموزش پرسنل متخصص خدمات پس از فروش نیز از دیگر الزامات است.

علاوه بر این، هیأت وزیران یک سیاست تشویقی ساختاری را نیز برای واردات خودروهای نوآورانه وضع کرده است: متقاضیانی که همزمان با ثبت سفارش، نسبت به احداث نیروگاه‌های تجدیدپذیر و تجهیزات شارژ خودروهای برقی اقدام کنند، در اولویت واردات قرار می‌گیرند. این امر نشان می‌دهد که الزامات وزارت صمت فراتر از خدمات سنتی خودرویی بوده و واردکنندگان را مجبور می‌کند تا در توسعه زیرساخت‌های انرژی کشور نیز مشارکت فعال داشته باشند.

مراحل اجرایی ترخیص خودرو: مسیر عبور از گمرک

پس از احراز صلاحیت‌های فنی در سازمان استاندارد و تعهدات تجاری در وزارت صمت، واردکننده باید مراحل نهایی ترخیص در گمرک را طی کند. مراحل کامل واردات، از ثبت سفارش تا شماره‌گذاری، در آیین‌نامه و مراحل واردات خودرو ۱۴۰۵ آمده است.

در عصر تجارت دیجیتال، گواهی‌ها به صورت فیزیکی به گمرک ارائه نمی‌شوند، بلکه به شکل ورودی‌های سیستمی تأیید می‌شوند.

  1. استعلام سیستمی تاییدیه‌ها: گمرک جمهوری اسلامی، از طریق سامانه جامع تجارت، صحت و اعتبار گواهی تأیید نوع و همچنین مجوز فعالیت شبکه خدمات پس از فروش را استعلام می‌کند. تأییدیه فنی سازمان ملی استاندارد در قالب یک کد ۸ رقمی به گمرک ارسال می‌شود و این کد به منزله مجوز ورود خودرو است.
  2. تکمیل اظهارنامه و تسویه حساب: پس از تأیید سیستمی مجوزها، واردکننده یا ترخیص‌کار اقدام به تکمیل اظهارنامه گمرکی کرده و اسناد مالی و تجاری لازم (مانند بارنامه، فاکتور و…) را ارائه می‌دهد. در این مرحله، ارزش گمرکی خودرو تعیین شده و حقوق ورودی، مالیات و عوارض محاسبه می‌گردد.
  3. صدور پروانه سبز: پرداخت کامل حقوق ورودی (شامل عوارض گمرکی، مالیات بر ارزش افزوده، مالیات شماره‌گذاری و هزینه‌های انبارداری) منجر به صدور پروانه سبز گمرکی می‌شود. این پروانه سند نهایی برای خروج فیزیکی خودرو از اماکن گمرکی است.

ترخیص خودرو به دلیل استعلام از چند نهاد (سازمان ملی استاندارد، سازمان حفاظت محیط زیست و وزارت صمت) معمولاً چند هفته طول می‌کشد. آغاز فرآیند اخذ مجوزها پیش از رسیدن کالا به گمرک، زمان ترخیص و هزینه‌های انبارداری را کاهش می‌دهد.

حقوق ورودی خودرو بر اساس نوع پیشرانه و حجم موتور تعیین می‌شود و در ۱۴۰۵ تغییر بزرگی کرده است. طبق بند چهارم مصوبهٔ «بازسازی خسارات جنگ؛ بخش دوم» که به امضای سران سه قوه رسیده و سازمان برنامه و بودجه در ۲۹ مهر ۱۴۰۵ ابلاغ کرد، حقوق ورودی همهٔ خودروهای بنزینی و هیبریدی وارداتی به سرزمین اصلی، صرف‌نظر از محل تأمین ارز، حداقل ۱۰۰ درصد است؛ این حکم خودروهایی را هم که از مناطق آزاد به سرزمین اصلی وارد می‌شوند شامل می‌شود. حداقل حقوق ورودی واردات خودرو به مناطق آزاد و ویژهٔ اقتصادی ۶۰ درصد است و خودروهای تمام‌برقی از این حکم مستثنا هستند. عدد ۱۰۰ درصد حداقل است و برای برخی خودروها نرخ بالاتری اعمال می‌شود؛ جزئیات در واردات خودرو ۱۴۰۵؛ قوانین و تعرفه آمده است.

عواقب اجتناب از انطباق و راهکارهای جلوگیری از دپو

الزامات استاندارد و خدمات پس از فروش برای ترخیص خودروهای وارداتی

عدم رعایت دقیق الزامات استاندارد و خدمات پس از فروش، مستقیماً امنیت سرمایه واردکننده را به خطر می‌اندازد و منجر به زیان‌های سنگین می‌شود.

بزرگترین ریسک در تجارت خودرو، توقف کالا در گمرکات به دلیل نقص مدارک فنی است. گزارش‌های رسمی تأیید می‌کنند که تعداد قابل توجهی از خودروهای وارداتی به دلیل نداشتن مشخصات فنی لازم یا عدم انطباق با استانداردها (مانند عدم دریافت تأیید نوع یا فاقد بودن پلاک‌های بین‌المللی) از ترخیص منع شده‌اند. این عدم تأیید، نه تنها باعث تحمیل جریمه‌های سنگین انبارداری (Demurrage) می‌شود، بلکه در صورت عدم رفع مشکل، منجر به سپردن کالا به سازمان اموال تملیکی خواهد شد.

این رویه نشان‌دهنده یک رویکرد محکم از سوی نهادهای رگولاتوری است که حفظ استانداردهای ایمنی (مانند اجرای اجباری استاندارد ۸۵ گانه) و حمایت از حقوق مصرف‌کننده را حتی به قیمت دپو شدن کالا، بر ملاحظات صرفاً تجاری ارجح می‌دانند. لذا، واردکنندگان باید از ابتدا بر واردات مدل‌هایی تمرکز کنند که ۱۰۰٪ منطبق با الزامات فنی ایران هستند و نباید انتظار داشته باشند که فشار بازار باعث تسهیل در مقررات استاندارد شود.

همانطور که تأخیر در ترخیص از گمرک هزینه‌زاست، تأخیر در خدمات پس از فروش نیز برای واردکننده هزینه دارد. این تعهدات از سوی سازمان حمایت از مصرف‌کنندگان به دقت رصد می‌شوند. اگر عرضه‌کننده نتواند به دلیل کمبود قطعه، در زمان استاندارد (بیش از دو روز کاری) خودروی تحت گارانتی را تعمیر کند، موظف به پرداخت خسارت خواب خودرو به مالک است.

این خسارت، که روزانه پانزده ده‌هزارم قیمت خودرو محاسبه می‌شود، واردکننده را از نظر مالی در تنگنا قرار می‌دهد تا شبکه تأمین قطعات خود را به شکلی مؤثر و پایدار مدیریت کند. این موضوع اهمیت شرط وزارت صمت مبنی بر لزوم تأمین قطعات یدکی ضروری قبل از واردات را بیش از پیش نمایان می‌سازد.

نتیجه‌گیری: مدیریت ریسک رگولاتوری، تضمین موفقیت در واردات

ترخیص خودروهای وارداتی در ۱۴۰۵، یک آزمون جامع برای توانمندی واردکنندگان در هماهنگی بین مقررات فنی (استاندارد) و تعهدات زیرساختی (خدمات پس از فروش) است. موفقیت در این فرآیند، نه تنها به پرداخت حقوق گمرکی، بلکه به احراز کامل شرایط زیرساختی و فنی در سامانه‌های نظارتی بستگی دارد.

الزام به رعایت حداقل استاندارد آلایندگی یورو ۵ و استاندارد ۸۵ گانه، به همراه تعهد ۱۰ ساله تأمین قطعه و ایجاد شبکه نمایندگی ۱:۱۰۰۰، نشان می‌دهد که سیاست‌گذاران در پی وارداتی پایدار، باکیفیت و با حداقل ریسک برای مصرف‌کننده هستند. برای کاهش ریسک دپو و زیان‌های مالی، استراتژی توصیه شده این است که واردکنندگان، فرآیند اخذ گواهی‌های استاندارد (به ویژه تأیید نوع و کد ۸ رقمی) و احراز صلاحیت خدمات پس از فروش را به صورت موازی با ثبت سفارش در سامانه جامع تجارت آغاز کنند.

علاوه بر این، ترجیح دولت بر واردات خودروهای تمام‌برقی (که از حداقل حقوق ورودی ۱۰۰ درصدی مستثنا هستند) به دلیل کاهش چالش‌های آلایندگی و تطابق با سوخت داخلی، فرصت‌های تجاری جدیدی را فراهم می‌آورد که با توسعه زیرساخت‌های شارژ گره خورده است. واردکنندگان باید به جای تمرکز صرف بر واردات، در توسعه اکوسیستم مورد نیاز خودروهای مدرن نیز نقش‌آفرینی کنند.

تحریریه تجارت‌نامه
تحریریهٔ تجارت‌نامه: تیم کارشناسان بازرگانی خارجی تجارت‌نامه که قوانین واردات و صادرات، گمرک، ارز و ثبت سفارش را دنبال می‌کند و مقاله‌ها را با آخرین مصوبات و بخشنامه‌ها به‌روز نگه می‌دارد.