صادرات اوره 46 درصد به بازارهای ترکیه و افغانستان | تحلیل فنی، اقتصادی و لجستیکی سال 2025

فهرست مطالب

مقدمه: بررسی راهکارهای صادرات اوره 46 درصد به کشورهای همسایه

اوره با خلوص ۴۶ درصد نیتروژن، که با عنوان گرید ۴۶-۰-۰ نیز شناخته می‌شود، به عنوان یکی از حیاتی‌ترین نهاده‌های کشاورزی در جهان، ستون فقرات امنیت غذایی بسیاری از کشورها محسوب می‌شود.¹ ایران، به عنوان یک تولیدکننده مهم اوره در منطقه خاورمیانه، در موقعیتی استراتژیک برای تأمین بازارهای کلیدی مانند ترکیه و افغانستان قرار دارد. موفقیت در این بازارهای صادراتی، به ویژه در فضای پرنوسان اقتصادی و ژئوپلیتیک سال ۲۰۲۵، مستلزم انتخابی دقیق بین دو فرمولاسیون اصلی جامد اوره است: پریل (Prilled) و گرانول (Granular).

انتخاب نوع محصول صرفاً یک تصمیم فنی نیست؛ بلکه یک استراتژی بازرگانی است که باید بر مبنای ترجیحات صنعتی خریدار، ماهیت و ریسک مسیرهای لجستیکی، و مهم‌تر از همه، تحلیل دقیق ارزش خالص بازگشتی (Net-Back Value) صورت پذیرد. این گزارش تخصصی، به بررسی عمیق تفاوت‌های فنی و اقتصادی اوره پریل و گرانول می‌پردازد تا راهکار بهینه صادراتی را برای بازرگانان متخصص به دو بازار کلیدی ترکیه (لجستیک دریایی و تقاضای صنعتی) و افغانستان (لجستیک زمینی و تقاضای سنتی) مشخص سازد.

اوره پریل و گرانول: تمایز فنی، لجستیکی و اقتصادی

تفاوت بین اوره پریل و گرانول، که هر دو دارای بالاترین میزان نیتروژن (۴۶٪) در میان کودهای جامد هستند ³، عمدتاً ناشی از فرآیند تولید و مشخصات فیزیکی آن‌ها است. این تفاوت‌ها مستقیماً بر قابلیت حمل، انبارداری و ارزش اقتصادی نهایی محصول در بازارهای بین‌المللی تأثیر می‌گذارند.

تفاوت‌های اساسی در مشخصات فیزیکی و شیمیایی

اوره پریل از طریق پاشش محلول اوره مذاب از بالای یک برج (Prilling Tower) تولید می‌شود که ذرات کروی کوچک و یکنواختی ایجاد می‌کند. اندازه ذرات پریل معمولاً در محدوده ۰.۸۵ تا ۲.۸ میلی‌متر قرار دارد.⁵ در مقابل، اوره گرانول از طریق فرآیند گرانولاسیون (مانند گرانولاسیون در درام‌های گردان یا بستر سیال) تولید می‌شود که منجر به تولید ذرات بزرگ‌تر، نامنظم و متراکم‌تر می‌شود. اندازه ذرات گرانول بین ۲ تا ۴.۷۵ میلی‌متر است.³

یکی از مهم‌ترین تفاوت‌های فنی، در مقاومت مکانیکی آن‌ها نهفته است. اوره پریل ساختاری نرم‌تر دارد و در مقابل تنش‌های مکانیکی و جابجایی مستعد شکستگی است.³ در نقطه مقابل، اوره گرانول به دلیل فرآیند تولید متراکم‌تر، سخت‌تر و قوی‌تر است و احتمال شکستن آن بسیار کمتر است.³

این تمایز فیزیکی بر نحوه عملکرد محصول در مزرعه نیز تأثیرگذار است. اوره پریل به دلیل سطح مقطع بزرگ‌تر و اندازه کوچک ذرات، حلالیت بسیار بالایی در آب دارد و به سرعت حل می‌شود.³ این ویژگی پریل را برای محلول‌پاشی یا زمانی که گیاه به نیتروژن فوری نیاز دارد، ایده‌آل می‌سازد.⁷ در مقابل، اوره گرانول آهسته‌تر حل می‌شود و رهاسازی تدریجی نیتروژن را فراهم می‌کند، که برای تغذیه طولانی‌مدت محصولات کشاورزی مانند غلات یا محصولات صنعتی مناسب‌تر است.³

ملاحظات حیاتی انبارداری و ریسک‌های لجستیک

مقاومت مکانیکی و ویژگی‌های انبارداری، در تعیین سودآوری صادرات، به ویژه در فواصل طولانی، نقشی محوری ایفا می‌کند. اوره پریل به شدت جاذب رطوبت (هیگروسکوپیک) است. این ویژگی ذخیره‌سازی و جابجایی آن را، به خصوص در محیط‌های با رطوبت بالا مانند بنادر و انبارهای دریایی، دشوار می‌سازد و ریسک کلوخه‌شدن و کاهش کیفیت را افزایش می‌دهد.⁴ اوره گرانول در مقایسه، مدیریت و انبارداری آسان‌تر و پایداری بهتری دارد.⁴

در حوزه لجستیک، خطر شکستگی (Fines) برای اوره پریل یک هزینه پنهان و جدی محسوب می‌شود. در حمل‌ونقل جاده‌ای و ریلی طولانی‌مدت، که با تنش و ارتعاش همراه است ⁸، پریل مستعد تبدیل شدن به پودر یا “Fines” است. این پودر شدن نه تنها باعث کاهش وزن قابل فروش در مقصد می‌شود، بلکه کیفیت کل محموله را به دلیل عدم یکنواختی دانه کاهش می‌دهد. در بازارهای سخت‌گیر، حجم بالای Fines می‌تواند منجر به اعمال دیسکانت قیمتی یا حتی عدم پذیرش محموله شود.

از دیدگاه مدیریت بازرگانی، اوره گرانول، با وجود هزینه FOB اولیه بالاتر، عملاً به عنوان یک بیمه عملیاتی علیه ریسک‌های لجستیکی عمل می‌کند. این استحکام بالا تضمین می‌کند که محصول با مشخصات فنی دقیق به دست خریدار می‌رسد و حاشیه سود توافق شده حفظ می‌شود. در شرایطی که کنترل کیفیت دقیق و حمل‌ونقل طولانی از اهمیت بالایی برخوردار است، تکیه بر اوره گرانول یک انتخاب استراتژیک‌تر و با ثبات حاشیه سود بیشتر خواهد بود.

تحلیل بازار ترکیه: برتری قاطع اوره گرانول در یک بازار صنعتی (CIF/دریایی)

ترکیه یکی از مهم‌ترین بازیگران منطقه در حوزه نهاده‌های کشاورزی است و موقعیت جغرافیایی آن به عنوان دروازه ورود به اروپا و خاورمیانه، اهمیت استراتژیک آن را دوچندان می‌کند.⁹ بازار ترکیه با تقاضای بالا و مشخصات کیفی سخت‌گیرانه، به طور قاطع به سمت اوره گرانول تمایل دارد.

حجم تقاضا و وابستگی به واردات (سال ۲۰۲۴/۲۰۲۵)

اوره در ترکیه به عنوان کود نیتروژنی اصلی تثبیت شده است، به طوری که متوسط مصرف سالانه این کشور نزدیک به دو میلیون تن برآورد می‌شود.¹⁰ حجم واردات ترکیه در سال‌های اخیر در سطح بسیار بالایی قرار داشته است؛ به عنوان مثال، در سال ۲۰۱۹، واردات اوره ترکیه به ۲.۴۶ میلیون تن رسید که این کشور را در رده پنجمین واردکننده بزرگ جهانی قرار داد.¹¹ بر اساس داده‌های اخیر در سال ۲۰۲۴ نیز، حجم واردات اوره ترکیه در هفت ماهه اول سال به ۱.۸۷ میلیون تن رسیده است که نشان‌دهنده یک تقاضای پایدار و حیاتی است.¹²

ترکیه بیش از ۸۰٪ از نیاز خود به کودهای نیتروژنی (عمدتاً اوره و نیترات آمونیوم) را از طریق واردات تأمین می‌کند.⁹ شرکای تجاری اصلی این کشور شامل عمان، مصر، ترکمنستان، روسیه و آذربایجان هستند.¹² این وابستگی بالا، بازار ترکیه را به یک هدف صادراتی حجمی و مستمر تبدیل کرده است.

ترجیحات صنعتی ترکیه: چرا گرانول محور است؟

برخلاف برخی بازارهای سنتی، تقاضای ترکیه برای اوره، عمدتاً یک تقاضای صنعتی است. ترکیه دارای یک صنعت اختلاط و تولید کودهای ترکیبی (بلندینگ) رو به رشد است که مراکز اصلی آن در شهرهایی مانند مرسین، اسکندرون، کوجالی و سامسون قرار دارند.⁹

این صنایع اختلاط برای تولید کودهای NPK ترکیبی (مانند ۱۵-۱۵-۱۵ یا ۱۸-۱۸-۱۸) از مواد اولیه وارداتی استفاده می‌کنند.⁹ اوره گرانول به دلیل مشخصات فیزیکی برتر، ورودی استاندارد این خطوط تولید محسوب می‌شود. مقاومت مکانیکی بالا و اندازه دانه یکنواخت گرانول، مانع از جداشدگی (Segregation) در فرآیند اختلاط می‌شود؛ پدیده‌ای که در صورت استفاده از اوره پریل نرم‌تر یا با دانه نامنظم، کیفیت کود ترکیبی نهایی را به شدت کاهش می‌دهد. در نتیجه، تقاضای کلیدی بازار ترکیه و اسناد واردکنندگان، به طور مشخص بر اوره گرانول ۴۶٪ نیتروژن تمرکز دارد، که برای محصولات عمده کشاورزی مانند غلات ضروری است.⁹

بازار ترکیه حاضر است پرمیوم قیمتی اوره گرانول را بپردازد، زیرا این محصول نه تنها برای کاربرد مستقیم در مزارع مناسب است، بلکه از نظر عملکردی، ورودی استاندارد خطوط تولید بلندینگ آن‌ها را تأمین می‌کند. هرگونه تلاش برای صادرات اوره پریل به حجم‌های عمده صنعتی ترکیه، احتمالاً با مقاومت در بازار و الزام به ارائه دیسکانت مواجه خواهد شد.

ملاحظات لجستیکی (CIF) و ریسک‌های تجاری

صادرات اوره به ترکیه اغلب از طریق مسیرهای دریایی به بنادر مدیترانه‌ای (مانند مرسین) انجام می‌شود.¹⁵ در حمل دریایی، ریسک جذب رطوبت توسط پریل (هیگروسکوپی) می‌تواند در انبارداری‌های بندری یا مسیرهای طولانی‌تر، به ویژه در کشتی‌های فله‌بر، مشکل‌ساز شود. اوره گرانول به دلیل پایداری بالاتر، ریسک کمتری را در این نوع لجستیک ایجاد می‌کند.

در خصوص مقررات تجاری، اوره تحت کد تعرفه HS 310210 طبقه‌بندی می‌شود.¹⁶ ترکیه تعرفه گمرکی پایینی برای مواد اولیه صنعتی و کشاورزی قائل است، اما مالیات بر ارزش افزوده (VAT) که معمولاً بین ۱٪ تا ۲۰٪ برای محصولات کشاورزی است، بر مبنای قیمت CIF (ارزش کالا + بیمه + حمل‌ونقل) به اضافه عوارض دیگر محاسبه می‌شود.¹⁸

نوسانات جهانی قیمت در سال ۲۰۲۵ به دلیل تشدید تنش‌های ژئوپلیتیک در خاورمیانه، که منجر به توقف تولید در برخی کشورها (مانند مصر و اختلال در تولید ایران) شد، قیمت‌های FOB را به شدت افزایش داده است.¹⁹ این افزایش قیمت‌ها و نااطمینانی در عرضه، تقاضای خریداران ترکیه‌ای برای تأمین‌کنندگان باثبات و محصولات باکیفیت (گرانول) را افزایش داده است. صادرکننده‌ای که بتواند گرانول را به صورت پایدار تأمین کند، از این فرصت پرمیوم قیمتی استفاده خواهد برد.

تحلیل بازار افغانستان: مسیرهای زمینی، ملاحظات قیمت و پایداری کالا (DAP/DDU)

افغانستان به عنوان یک بازار سنتی کشاورزی، به دلیل همسایگی و وابستگی به نهاده‌های کشاورزی، یکی از اهداف صادراتی مهم ایران است. این بازار تقریباً به طور کامل بر لجستیک زمینی (جاده‌ای و ریلی) متکی است، که مجموعه متفاوتی از چالش‌ها را برای صادرکننده ایجاد می‌کند.

الگوی تجارت و نقش ایران در تأمین اوره

حجم تجارت بین ایران و افغانستان در سال ۲۰۲۴ با رشد قابل توجه ۸۴٪ همراه بوده است.²² ایران یکی از تأمین‌کنندگان عمده اوره به افغانستان است، به طوری که در سال‌های اخیر محموله‌های بزرگی از اوره به این کشور صادر شده است.²³ تقاضا در این بازار برای اوره ۴۶٪ پیوسته و در حجم‌های بالا گزارش شده است.²⁵

در حالی که برخی از خریداران در افغانستان به طور سنتی به دنبال اوره پریل هستند ²⁷ که اغلب ناشی از تمایل به خرید محصول با پایین‌ترین قیمت پایه FOB است، متخصصان بازرگانی باید به ماهیت لجستیکی این مسیر توجه کنند تا سودآوری خالص در مقصد حفظ شود.

اهمیت استحکام محصول در لجستیک زمینی (جاده‌ای و ریلی)

مسیرهای صادراتی به افغانستان طولانی هستند و عموماً از طریق جاده یا راه‌آهن صورت می‌گیرد.²⁸ این نوع حمل‌ونقل با ارتعاشات شدید و جابجایی‌های مکرر همراه است که ریسک آسیب دیدن کالا را به شدت افزایش می‌دهد. اوره پریل، به دلیل ساختار نرم‌تر، در این مسیرهای سخت‌گیرانه مستعد شکستگی است و تولید پودر (Fines) افزایش می‌یابد.⁸

افزایش پودر در محموله‌های پریل در مقصد نهایی (DAP/DDU) نه تنها منجر به کاهش وزن قابل فروش می‌شود، بلکه کنترل کیفیت و یکنواختی محصول را مختل می‌کند. با توجه به اینکه هزینه لجستیک زمینی به افغانستان سهم بسیار بالایی از قیمت نهایی محصول را تشکیل می‌دهد، هرگونه کاهش در ارزش کالا به دلیل آسیب فیزیکی، ضربه بزرگی به حاشیه سود می‌زند.

در این مسیر، مقاومت مکانیکی بالاتر اوره گرانول تضمین می‌کند که کالا با همان کیفیت اولیه کارخانه به مقصد نهایی می‌رسد. در واقع، در بازار افغانستان، اوره گرانول نقش یک “بیمه‌نامه حمل‌ونقل” را ایفا می‌کند که پایداری Net-Back Value را حتی در برابر شوک‌های لجستیکی حفظ می‌کند.

هزینه‌های لجستیک و نوسانات قیمت نهایی

هزینه‌های حمل‌ونقل زمینی به افغانستان بسیار بالاست؛ حتی تفاوت در استفاده از کامیون با پلاک ایران یا ترکیه می‌تواند تا ۱۰۰۰ دلار در هر سفر تغییر ایجاد کند.²⁸ این هزینه لجستیک بالا بدان معناست که صرفه‌جویی‌های کوچک در قیمت FOB پریل، به راحتی توسط ریسک‌های شکستگی و هزینه‌های حمل جبران می‌شود.

قیمت اوره در بازار افغانستان در سال ۲۰۲۴ دچار نوسان بوده است (به‌طور مثال، قیمت خرده‌فروشی ۵۰ کیلویی در جولای ۲۰۲۴ حدود ۱,۷۰۶ افغانی گزارش شده است).²⁹ رقابت‌پذیری در این بازار مستقیماً به کنترل دقیق هزینه‌های ترانزیت بستگی دارد. اگرچه دولت افغانستان معمولاً تعرفه گمرکی پایینی برای کودها (به عنوان نهاده کشاورزی) اعمال می‌کند، اما در سال ۲۰۲۵ به‌روزرسانی‌های تعرفه‌ای برای برخی کالاهای وارداتی دیگر صورت گرفته است که نشان می‌دهد مقررات تجاری در این کشور می‌تواند دستخوش تغییر شود.³¹

در نهایت، برای صادرات به افغانستان، هدف اصلی صادرکننده باید حفظ پایداری کیفیت و ثبات سودآوری باشد. از این منظر، گرانول به دلیل مقاومت، انتخابی منطقی و استراتژیک است.

مقایسه سودآوری خالص (Net-Back Value) و پرمیوم قیمتی (۲۰۲۵)

ارزش خالص بازگشتی یا Net-Back Value معیار نهایی برای تعیین سودآوری است. این شاخص با کسر تمام هزینه‌های لجستیک، مالیات‌ها، عوارض و ریسک‌های کیفی از قیمت نهایی فروش در مقصد، سود واقعی صادرکننده را تعیین می‌کند. تحلیل داده‌های سال ۲۰۲۵ نشان‌دهنده پرمیوم مستمر قیمتی برای اوره گرانول است.

پرمیوم مستمر اوره گرانول در بازارهای جهانی

اوره گرانول در بازار جهانی به طور مستمر قیمت بالاتری نسبت به پریل دارد. بر اساس گزارش‌های قیمت جهانی در ژوئن ۲۰۲۵، قیمت اوره گرانول (FOB خاورمیانه) در محدوده ۳۶۵ تا ۳۸۰ دلار در هر تن قرار داشت، در حالی که قیمت اوره پریل (FOB دریای سیاه) بین ۳۴۰ تا ۳۵۵ دلار در هر تن بود.³²

این اختلاف قیمتی نشان‌دهنده پرمیومی معادل ۲۵ تا ۴۰ دلار برای هر تن اوره گرانول است. این پرمیوم به دلیل نیاز جهانی به محصولی که قابلیت اختلاط بالایی دارد، دارای استحکام مکانیکی مطلوب است و در زنجیره تأمین کمتر دچار آسیب می‌شود، پایدار مانده است. در شرایط نوسان شدید بازار ناشی از تنش‌های منطقه‌ای و شوک‌های عرضه که قیمت‌های FOB را در خاورمیانه تقویت کرد ²⁰، این پرمیوم بر کیفیت و پایداری کالا تأکید بیشتری می‌کند.

تحلیل صادرات اوره 46 درصد پریل و گرانول در بازارهای ترکیه و افغانستان

ارزیابی سودآوری در مسیر ترکیه (بازار صنعتی)

اوره گرانول در بازار ترکیه بالاترین سودآوری خالص را تضمین می‌کند.

پذیرش پرمیوم: بازار ترکیه به دلیل نیازهای صنعتی خود (بلندینگ)، تقاضای قاطع برای گرانول دارد.⁹ این بدان معنی است که خریدار ترکیه‌ای با کمال میل پرمیوم $۲۵ تا $۴۰ دلاری گرانول در FOB را پرداخت می‌کند.
لجستیک کم‌ریسک: حمل‌ونقل دریایی (FOB تا CIF مرسین) نسبتاً کم‌ریسک و مقرون‌به‌صرفه است.
نتیجه: در این مسیر، صادرکننده از قیمت FOB بالاتر گرانول بهره‌مند می‌شود و ریسک کیفیتی در مقصد پایین است. اوره گرانول مستقیماً نیازهای صنعتی بازار را برآورده می‌سازد و منجر به یک Net-Back Value حداکثری و پایدار می‌شود.

ارزیابی سودآوری در مسیر افغانستان (بازار لجستیکی)

اوره گرانول در بازار افغانستان بالاترین ثبات سودآوری خالص را ارائه می‌دهد.

ریسک فیزیکی در مقابل صرفه‌جویی FOB: اگرچه اوره پریل ممکن است با دیسکانتی در قیمت پایه FOB معامله شود، اما ریسک شکستگی پریل در مسیر زمینی طولانی و هزینه‌های پنهان ناشی از کاهش کیفیت و پودر شدن محصول، حاشیه سود را به شدت تهدید می‌کند.
نقش لجستیک: با توجه به سهم بالای هزینه حمل زمینی در قیمت نهایی DAP/DDU، حفظ کیفیت کالا حیاتی است. اوره گرانول با مقاومت بالاتر خود، آسیب‌پذیری کمتری در برابر ریسک‌ها دارد.
نتیجه: برای صادرکننده حرفه‌ای، اوره گرانول یک انتخاب استراتژیک برای محافظت از سرمایه در برابر ریسک حمل‌ونقل است. سودآوری خالص گرانول در مقصد افغانستان، به دلیل کاهش هزینه‌های پنهان و حفظ ارزش اولیه، عموماً پایدارتر و قابل اتکاتر از پریل خواهد بود. تنها در صورتی پریل توصیه می‌شود که اختلاف قیمت FOB آن به قدری زیاد باشد که بتواند ریسک شکستگی و تخفیف کیفی احتمالی در مقصد را به طور کامل پوشش دهد.

استراتژی بهینه صادرات و مدیریت ریسک در ۲۰۲۵

با توجه به تحلیل‌های فنی، تجاری و اقتصادی بازارهای ترکیه و افغانستان، صادرکنندگان باید استراتژی تخصیص محصول خود را به منظور حداکثرسازی ارزش خالص بازگشتی و مدیریت ریسک‌های ژئوپلیتیک تدوین کنند.

استراتژی تخصیص محصول برای حداکثرسازی سود

توصیه استراتژیک بر تخصیص حداکثری حجم اوره گرانول ۴۶٪ متمرکز است.

تمرکز بر ترکیه (گرانول): ترکیه به عنوان یک بازار صنعتی و لجستیک دریایی، باید هدف اصلی صادرات گرانول باشد. این بازار نه تنها پرمیوم قیمتی گرانول را می‌پذیرد، بلکه لجستیک دریایی ریسک آسیب فیزیکی محصول را به حداقل می‌رساند و ثبات درآمدی بیشتری را فراهم می‌کند.
استراتژی افغانستان (گرانول پایدار): برای بازار افغانستان، تمرکز باید بر اوره گرانول مقاوم یا اوره پریل با الزامات بسته‌بندی فوق‌العاده قوی (مانند جامبوبگ‌های ۱۰۰۰ کیلویی با لایه‌های محافظ در برابر رطوبت و تنش مکانیکی) باشد.⁵ تخصیص پریل صرفاً باید به محموله‌هایی محدود شود که حاشیه سود آن به طور کامل ریسک شکستگی در حمل زمینی را توجیه کند. حفظ کیفیت در این مسیر (DAP/DDU) مهم‌تر از صرفه‌جویی اندک در FOB است.

مدیریت ریسک‌های ژئوپلیتیک و نوسانات قیمت

سال ۲۰۲۵ با نوسانات شدید قیمت اوره همراه است. با توجه به توقف تولید در برخی از تولیدکنندگان کلیدی منطقه (ایران و مصر) ناشی از تنش‌های ژئوپلیتیک ¹⁹، بازار جهانی دچار کمبود عرضه و افزایش قیمت‌های FOB شده است.²⁰ این وضعیت فرصتی طلایی برای صادرکنندگانی است که بتوانند از طریق قراردادهای بلندمدت با خریداران صنعتی در ترکیه (بلندرها) بر سر تأمین منظم اوره گرانول باکیفیت، از پرمیوم قیمتی در دوره‌های اوج نوسان بهره ببرند.

مسیر زمینی به افغانستان، علیرغم چالش‌های لجستیکی و هزینه‌های بالا، به عنوان یک مسیر جایگزین استراتژیک برای صادرات محصولات فله‌ای که ممکن است از طریق مسیرهای دریایی پرریسک‌تر (مانند تنگه هرمز) دچار مشکل شوند، می‌تواند در نظر گرفته شود.²⁰ در چنین شرایطی، استحکام محصول (گرانول) در مسیر زمینی، ضامن نقدشوندگی و حفظ ارزش کالا در مقصد است.

نتیجه‌گیری

تحلیل جامع نشان می‌دهد که تصمیم‌گیری درباره صادرات اوره ۴۶٪ پریل یا گرانول باید بر اساس مقایسه سودآوری خالص در مقصد باشد، نه صرفاً قیمت FOB مبدأ. اوره گرانول به دلیل مقاومت مکانیکی بالاتر، سهولت انبارداری و انطباق کامل با الزامات فنی صنعت کودسازی، یک محصول برتر تجاری محسوب می‌شود که پرمیوم قیمتی $۲۵ تا $۴۰ دلاری را در بازارهای جهانی به خود اختصاص داده است.³²

توصیه نهایی این گزارش این است که صادرکنندگان متخصص، تمرکز استراتژیک خود را بر اوره گرانول ۴۶٪ قرار دهند.

برای بازار ترکیه، تخصیص حجم عمده اوره گرانول به این مسیر (CIF) منجر به بالاترین و پایدارترین Net-Back Value می‌شود، زیرا تقاضای صنعتی قاطع ترکیه این پرمیوم را تضمین می‌کند.
برای بازار افغانستان، استفاده از اوره گرانول یک تصمیم استراتژیک برای محافظت از حاشیه سود در برابر ریسک‌های شکستگی و هزینه‌های بالای حمل زمینی است. در فضای نوسانی سال ۲۰۲۵، پایداری کیفیت اوره گرانول، مهم‌تر از صرفه‌جویی اندک در قیمت اولیه پریل خواهد بود.

صادرکنندگان باید با استفاده از اطلاعات به‌روز قیمت‌های FOB خاورمیانه (که تحت تأثیر تنش‌های منطقه‌ای قرار گرفته است) و عقد قراردادهای تأمین پایدار، از مزیت‌های استراتژیک گرانول برای تثبیت موقعیت خود در هر دو بازار بهره ببرند.