صادرات شمش فولادی یا میلگرد نورد گرم | تحلیل سودآوری و ارزیابی استراتژیک ۲۰۲۵

فهرست مطالب

تحلیل زیر یک گزارش تخصصی است که به بررسی انتخاب صادرات شمش فولادی یا میلگرد نورد گرم از منظر سودآوری می‌پردازد. این ارزیابی بر اساس تحلیل عمیق ساختار هزینه‌ها، شکاف‌های قیمتی جهانی (Price Spreads)، ریسک‌های تجاری و سیاست‌های رگولاتوری داخلی در افق سال ۲۰۲۵ انجام شده است.

۱. چشم‌انداز بازار جهانی فولاد و محصولات طویل (Billet & Rebar Global Outlook)

۱.۱. روندهای کلان تقاضا و عرضه جهانی در ۲۰۲۵

بازار جهانی فولاد در سال ۲۰۲۵ با وجود چالش‌های منطقه‌ای، مسیری از ثبات نسبی با رشد ملایم تقاضا را دنبال می‌کند. طبق پیش‌بینی‌ها، تقاضای جهانی فولاد در این سال به میزان ۱.۲ درصد نسبت به سال ۲۰۲۴ افزایش خواهد یافت که معادل رشد تقریبی ۲۱ میلیون تنی در مصرف محصولات نهایی است.¹ این رشد محدود، بازار را به سمت یک دوره انتظار برای اوج‌گیری بعدی در چرخه‌های قیمتی هدایت می‌کند.

محصولات طویل، از جمله میلگرد، که ستون فقرات بخش ساخت و ساز محسوب می‌شوند، همچنان یک کالای حیاتی در اقتصاد جهانی باقی می‌مانند. پیش‌بینی می‌شود بازار میلگرد (Steel Rebar) رشد سالانه ترکیبی (CAGR) بین ۴.۴ درصد تا ۵.۵۷ درصد را تا سال ۲۰۳۵ تجربه کند، با این حال، ارزش بازار در سال ۲۰۲۵ به ترتیب حدود ۱۵۹.۳ میلیارد دلار یا ۲۳۱.۵۳ میلیارد دلار تخمین زده شده است.²

از منظر جغرافیایی، بازار آسیا-اقیانوسیه نیروی محرکه اصلی تقاضا باقی می‌ماند. این منطقه در سال ۲۰۲۵ پیش‌بینی می‌شود ۵۸.۳ درصد از سهم بازار جهانی میلگرد را به خود اختصاص دهد، که ناشی از شهرنشینی سریع و توسعه گسترده زیرساخت‌ها در کشورهای بزرگی نظیر چین و هند است.³ همزمان، بازیابی‌های منطقه‌ای نیز مشاهده می‌شود؛ برای مثال، انتظار می‌رود تقاضای فولاد در آمریکای مرکزی و جنوبی تا ۵.۵ درصد رشد کند که توسط برنامه‌های مسکن دولتی و بهبود وضعیت اقتصادی در کشورهایی نظیر برزیل و آرژانتین پشتیبانی می‌شود.⁴

۱.۲. بررسی چرخه‌های قیمتی و پیش‌بینی نقطه اوج/کف

قیمت‌های بین‌المللی فولاد به شدت چرخه‌ای هستند و تحلیل چرخه‌های ۲۵ ساله نشان می‌دهد که قیمت‌ها هر ۳ تا ۴ سال یک بار از کف به اوج می‌رسند.¹ در حال حاضر، بازار در یک فاز کاهشی قرار دارد که از اوج اواخر سال ۲۰۲۱ و اوایل ۲۰۲۲ آغاز شده است. بر اساس تحلیل‌های موجود، انتظار می‌رود که نقطه کف قیمتی بعدی در اواسط سال ۲۰۲۵ محقق شود.¹

این پیش‌بینی برای صادرکنندگان یک ملاحظه استراتژیک حیاتی به همراه دارد. با توجه به اینکه قیمت‌ها در حال رسیدن به کف چرخه هستند، صادرکنندگانی که موجودی خود را مدیریت می‌کنند و فروش بزرگ را به نیمه دوم سال ۲۰۲۵ یا اوایل ۲۰۲۶ موکول می‌کنند، احتمالاً از افزایش سود پیش‌بینی شده در دوره پس از کف قیمتی بهره‌مند خواهند شد. در بلندمدت، اوج قیمتی بعدی در این چرخه احتمالاً در سال ۲۰۲۷ رخ خواهد داد.¹

یکی از عوامل فشار اصلی بر قیمت‌های منطقه‌ای، وضعیت بازار چین است. رکود طولانی‌مدت در بخش املاک و مستغلات چین و تلاش‌های دولت برای کنترل ظرفیت مازاد فولاد، باعث شده است تا قیمت آتی میلگرد در این کشور تحت فشار قرار گیرد و در نوامبر ۲۰۲۵ به زیر ۳۰۴۰ یوان/تن سقوط کند.⁵ از آنجا که چین یکی از بزرگ‌ترین صادرکنندگان جهانی است، قیمت‌های پایین آن عملاً سقف قیمت‌های صادراتی در بازارهای مشترک، به ویژه در آسیا و خاورمیانه، را تعیین می‌کند.

این امر به طور مستقیم رقابت‌پذیری صادرکنندگان ایرانی را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد، زیرا مجبورند برای رقابت، قیمت‌های خود را نزدیک به قیمت‌های پایین چین حفظ کنند. این پویایی، شکاف قیمتی بین شمش و میلگرد صادراتی ایران را به حداقل می‌رساند و توجیه مالی تبدیل شمش به میلگرد برای صادرات منطقه‌ای را به چالش می‌کشد.

۲. تحلیل شکاف قیمت و حاشیه سود خام (Gross Margin Analysis)

۲.۱. شکاف قیمتی در بازارهای نهایی در مقابل بازارهای واسطه‌ای

شکاف قیمتی بین محصول نیمه‌نهایی (شمش) و محصول نهایی (میلگرد)، عامل تعیین‌کننده سودآوری عملیات نورد (Rolling Mill) است. داده‌های جهانی نشان می‌دهد که میلگرد در بازارهای توسعه‌یافته دارای قیمت‌های بسیار بالایی است؛ به طوری که در سه‌ماهه دوم ۲۰۲۵، قیمت‌های مرجع در آمریکا به ۸۵۰ دلار/تن و در آلمان به ۸۷۳ دلار/تن رسیده است.⁶

اما در بازارهای هدف سنتی ایران، وضعیت کاملاً متفاوت است. بررسی قیمت‌های منطقه‌ای ایران در هفته منتهی به شهریور ۱۴۰۳ نشان می‌دهد که قیمت فوب شمش صادراتی ایران بین ۴۶۷ تا ۴۷۲ دلار به ازای هر تن بوده، در حالی که قیمت میلگرد صادراتی (Ex-work) تنها کمی بالاتر و در محدوده ۴۷۰ تا ۴۷۵ دلار به ازای هر تن قرار داشته است.⁷

جدول ۱: مقایسه قیمت‌های صادراتی شمش و میلگرد در بازارهای منتخب (نمونه منطقه‌ای)

محصول	قیمت صادراتی (دلار/تن FOB/Ex-Work)	شکاف قیمتی با شمش (دلار/تن)	منبع
شمش فولادی (ایران)	۴۶۷ – ۴۷۲	مبنا	⁷
میلگرد نورد گرم (ایران)	۴۷۰ – ۴۷۵	۳ – ۵	⁷
میلگرد (ترکیه)	$\sim$ ۷۰۰	$\sim$ ۲۵ (نسبت به شمش CFR $675)	⁸

۲.۲. تحلیل شکاف قیمتی شمش به میلگرد (Billet-to-Rebar Spread)

شکاف قیمتی ناخالص (Gross Spread) در بازار صادراتی ایران، که تنها حدود ۳ تا ۵ دلار در هر تن است ⁷، به وضوح نشان می‌دهد که در شرایط کنونی، حاشیه نورد برای پوشش هزینه‌های تبدیل کافی نیست. این وضعیت به این معناست که در کوتاه‌مدت، تولیدکننده نوردکاری که شمش را با قیمت رقابتی (نزدیک به قیمت جهانی) تهیه می‌کند، با زیان عملیاتی ناشی از فرآیند تبدیل برای صادرات منطقه‌ای مواجه خواهد بود.

این وضعیت در مقایسه با بازار فعال‌تری مانند ترکیه، که شمش وارداتی (CIS CFR) آن ۶۷۵ دلار/تن و میلگرد صادراتی آن ۷۰۰ دلار/تن است، قابل توجه است. حتی حاشیه ۲۵ دلاری ترکیه نیز به سختی می‌تواند هزینه تبدیل را پوشش دهد.⁸ این فشار حاشیه سود برای نوردکاران جهانی، ماهیت کالایی شدن (Commoditization) میلگرد در بازارهای منطقه‌ای را برجسته می‌کند.

نتیجه‌گیری مالی این وضعیت آن است که صادرات شمش در حال حاضر عملیات سودآورتر یا دست‌کم کمتر زیان‌دهی را نسبت به صادرات میلگرد در بازارهای نزدیک تضمین می‌کند. نوردکار با صادرات شمش، از تحمیل حداقل ۵۰ دلار/تن هزینه تبدیل اضافی (که در بخش بعدی بررسی می‌شود) اجتناب می‌کند.

تنها توجیه‌پذیری اقتصادی برای صادرات میلگرد، توانایی نفوذ به بازارهای ممتاز و پرقیمت (مانند آمریکا و اروپا) است که در آنجا شکاف قیمتی به اندازه‌ای گسترده باشد که هزینه‌های تبدیل را پوشش داده و حاشیه سود قابل قبولی ایجاد کند. با این حال، همانطور که در بخش ۴ مورد بررسی قرار می‌گیرد، دستیابی به این بازارها با موانع تجاری و ریسک‌های ضد دامپینگ بسیار بالایی همراه است.

۳. مدل‌سازی هزینه‌های تولید و تبدیل (Conversion Cost Modeling)

۳.۱. هزینه‌های مستقیم تبدیل شمش به میلگرد

هزینه تبدیل شمش فولادی (Billet) به میلگرد (Rebar) در کارخانه‌های نورد (Rolling Mills) شامل مجموعه‌ای از هزینه‌های مستقیم و بالاسری است. این هزینه‌ها بسته به فناوری استفاده شده (مانند کوره‌های پیش‌گرمایش، دستگاه‌های نورد پیوسته) و مقیاس کارخانه بسیار متغیر هستند.⁹

بر اساس برآوردهای صنعتی، هزینه تبدیل شمش به میلگرد در سطح جهانی (مانند ترکیه) در حال حاضر حدود ۵۰ دلار به ازای هر تن گزارش شده است.⁸ این رقم نسبت به سال گذشته افزایش یافته است، که نشان‌دهنده افزایش فشار هزینه‌های ورودی (مانند قیمت انرژی و نیروی کار) بر عملیات نورد است.

اجزای اصلی این هزینه شامل موارد زیر است:

انرژی: شامل هزینه سوخت (معمولاً گاز طبیعی) برای پیش‌گرمایش شمش تا دمای حدود ۱۲۰۰ درجه سانتی‌گراد ⁹ و برق مصرفی برای موتورهای نورد.
دستمزد نیروی کار (MHPT): شامل هزینه‌های پرسنل و دستمزد کارگران.¹¹
یِلد (Yield) و ضایعات: شامل هزینه‌های ناشی از ضایعات در فرآیند نورد.

۳.۲. حاشیه سود عملیات نورد (Rolling Mill Profit Margin)

برای روشن شدن الزامات سودآوری، مدل‌های هزینه مرجع در صنعت فولاد نشان می‌دهند که یک نوردکار که شمش را از بازار آزاد تهیه می‌کند، برای کسب یک سود عملیاتی اندک (مثلاً ۲۵ دلار در تن)، باید میلگرد را با قیمتی حداقل ۱۰۰ دلار بالاتر از قیمت خرید شمش بفروشد.¹¹ به عنوان مثال، اگر قیمت شمش ۴۷۵ دلار/تن باشد، میلگرد باید حداقل ۵۷۵ دلار/تن فروخته شود تا هزینه تبدیل و حاشیه سود حداقلی را پوشش دهد.¹¹

این واقعیت با شکاف قیمت صادراتی ۳ تا ۵ دلاری مشاهده شده در ایران ⁷ تضاد فاحشی دارد. این شکاف ناچیز نشان‌دهنده آن است که نوردکاران صادراتی ایران برای رقابتی ماندن در بازارهای منطقه‌ای، ناچارند هزینه‌های عملیاتی خود، به ویژه هزینه‌های مربوط به انرژی و نیروی کار، را به شدت پایین‌تر از استانداردهای جهانی حفظ کنند. این وضعیت در حقیقت نشان‌دهنده مزیت رقابتی است که از ساختار یارانه‌ای در اقتصاد داخلی حاصل می‌شود، و نه مزیت ذاتی در ارزش افزوده نوردکاری در شرایط قیمت‌گذاری منطقه‌ای.

این تحلیل همچنین توجیه مالی سرمایه‌گذاری در ظرفیت‌های جدید نوردکاری با هدف صادرات منطقه‌ای را تضعیف می‌کند. اگر حاشیه سود تبدیل منفی یا نزدیک به صفر باشد، سرمایه‌گذاری‌های جدید در این بخش غیراقتصادی خواهند بود. در نتیجه، تولیدکنندگان باید به جای تولید انبوه میلگرد نورد گرم معمولی، بر افزایش کارایی در تولید شمش تمرکز کنند یا صادرات خود را به سمت تولید میلگردهای تخصصی (مانند گریدهای خاص یا میلگردهای با پوشش اپوکسی) که قیمت واحد و ارزش افزوده بالاتری دارند، سوق دهند.

۴. موانع تجاری و عوامل ریسک صادراتی (Trade Policy & Risk Matrix)

مقایسه سودآوری صرفاً با اتکا به قیمت‌های فوب نهایی کافی نیست؛ بلکه باید هزینه‌های پنهان ناشی از سیاست‌های داخلی و ریسک‌های بین‌المللی را نیز در نظر گرفت.

۴.۱. تحلیل عوارض صادراتی ایران و الزامات عرضه داخلی

دولت ایران با هدف حمایت از صادرات محصولات با ارزش افزوده بالاتر، عوارض متفاوتی را برای حلقه‌های مختلف زنجیره فولاد وضع کرده است. در حالی که سنگ آهن (ماده خام) مشمول عوارض ۲۰ درصدی و ضایعات فولادی مشمول ۸۰.۵ درصد عوارض هستند، شمش آهن و فولاد (محصول نیمه‌خام) تنها مشمول ۱ درصد عوارض صادراتی است.¹² این ساختار عوارض نشان‌دهنده ترجیح رسمی برای تشویق صادرات از مراحل بالاتر زنجیره تولید نسبت به مواد اولیه است.

با این حال، بزرگترین مانع برای صادرات میلگرد، محدودیت‌های حجمی تحمیل شده توسط دولت است. تولیدکنندگان میلگرد و تیرآهن ملزم شده‌اند که حداقل ۶۰ درصد از تولید خود را برای تأمین تقاضای داخلی در بورس کالا عرضه کنند و تنها مجاز به صادرات ۲۵ درصد از تولید خود هستند.¹³

این محدودیت‌های حجمی یک تناقض در سیاست‌گذاری ایجاد می‌کند:

از یک سو، عوارض پایین بر میلگرد نشان می‌دهد که دولت صادرات ارزش افزوده را ترجیح می‌دهد.
از سوی دیگر، محدودیت شدید ۲۵ درصدی برای صادرات، پتانسیل کسب درآمد ارزی بالا از میلگرد را به شدت کاهش می‌دهد.

این ناهماهنگی سبب می‌شود که صادرکنندگان ترجیح دهند ظرفیت صادراتی خود را به شمش اختصاص دهند، زیرا این محصول (با وجود عوارض ۱ درصدی) مشمول محدودیت‌های شدید حجمی میلگرد نیست و امکان تضمین حجم بیشتری از صادرات کل را فراهم می‌آورد. این وضعیت عملاً مزیت مالی ناشی از ارزش افزوده بالاتر میلگرد را خنثی می‌کند.

۴.۲. ریسک‌های ضد دامپینگ (Anti-Dumping/CVD) در بازارهای هدف

میلگرد (Rebar) در مقایسه با شمش (Billet) در سطح جهانی، هدف اصلی اقدامات حمایتی و ضد دامپینگ (AD) و عوارض جبرانی (CVD) است. این ریسک بالا به دلیل ماهیت محصول نهایی بودن میلگرد و حساسیت بازارهای ساخت و ساز داخلی کشورهای واردکننده است.¹⁴

تحقیقات فعال: در ژوئن ۲۰۲۵، وزارت بازرگانی آمریکا تحقیقات جدیدی را در مورد AD/CVD علیه میلگرد صادر شده از چندین کشور از جمله الجزایر، بلغارستان، مصر و ویتنام آغاز کرد.¹⁴
عوارض سنگین: نرخ‌های دامپینگ اعمال شده در بازارهای بزرگ می‌تواند بسیار بالا باشد؛ به عنوان مثال، عوارض نهایی علیه برخی صادرکنندگان میلگرد به آمریکا (مانند مکزیک) بین ۲۰.۵۸ تا ۶۶.۷۰ درصد متغیر بوده است.¹⁵ در کانادا نیز، عوارض دامپینگ برای صادرکنندگان مختلف بیش از ۲۳ درصد گزارش شده است.¹⁶

شمش فولادی، به عنوان یک محصول نیمه‌خام که برای نوردکاران داخلی کشورهای واردکننده به عنوان ورودی مورد نیاز است، بسیار کمتر در معرض این ریسک‌ها قرار دارد. ریسک ضد دامپینگ در بازارهای سودآور، یک هزینه پنهان بسیار مهم برای صادرات میلگرد محسوب می‌شود. در حالی که قیمت میلگرد در آمریکا ۸۵۰ دلار/تن است ⁶، اعمال عوارض ۲۵ تا ۶۰ درصدی می‌تواند سود عملیاتی را به کلی از بین ببرد. بنابراین، شمش با ریسک AD پایین‌تر، هزینه ریسک (Risk Premium) کمتری دارد و برای حفظ جریان نقدی (Cash Flow) ترجیح داده می‌شود.

۵. مقایسه هزینه‌های لجستیک و مدل نهایی سودآوری (Logistics & Final Cost Comparison)

۵.۱. مقایسه هزینه‌های حمل و نقل و بسته‌بندی

ساختار لجستیک و حمل و نقل برای شمش و میلگرد تفاوت‌های اساسی دارد که بر هزینه نهایی تأثیر می‌گذارد.

شمش (Billet): شمش معمولاً به دلیل ابعاد و وزن زیاد، از طریق حمل و نقل فله (Break Bulk Shipping) انجام می‌شود.¹⁷ این روش معمولاً نیاز به حداقل بسته‌بندی داشته و اغلب به صورت «برهنه» (Bare) حمل می‌شود.
میلگرد (Rebar): میلگرد باید برای حمل و نقل، به صورت دسته‌ای (Bundles) بسته‌بندی و مهار شود.¹⁸ این بسته‌بندی شامل تسمه‌کشی و برچسب‌گذاری دقیق است که هزینه‌های اضافی را به بار می‌آورد.¹⁹ حمل میلگرد می‌تواند کانتینری (برای حجم‌های مشخص) یا فله باشد.¹⁷ حمل کانتینری گرچه امن‌تر است، اما برای حجم‌های بسیار زیاد ممکن است به اندازه حمل فله (برای شمش) مقرون به صرفه نباشد.

به طور کلی، هزینه‌های لجستیک و آماده‌سازی برای میلگرد به دلیل الزامات بسته‌بندی و مهار، بیشتر از شمش است.

۵.۲. مدل نهایی سودآوری خالص (Net Export Profitability Model)

با ترکیب عوامل قیمتی، هزینه‌های تبدیل، عوارض داخلی، و هزینه‌های لجستیک، می‌توان مدل سودآوری خالص را برای یک مسیر صادراتی منطقه‌ای که در آن شکاف قیمت اندک است، مقایسه کرد. فرض بر این است که هزینه تولید شمش (B) برای هر دو محصول یکسان است.

جدول ۲: مدل تطبیقی سودآوری خالص صادرات (نمونه یک تن – مسیر منطقه‌ای)

شاخص مالی (دلار/تن)	صادرات شمش	صادرات میلگرد	توضیحات/ملاحظات
A. قیمت فروش FOB (متوسط)	۴۷۰.۰۰	۴۷۳.۰۰	بر اساس داده‌های منطقه‌ای ⁷
B. عوارض صادراتی (۱٪ برای شمش)	۴.۷۰	۰.۰۰	عوارض شمش اعمال شده ¹²
C. هزینه تبدیل Billet به Rebar	۰.۰۰	۵۰.۰۰	هزینه نوردکاری ⁸
D. هزینه‌های لجستیک / بسته‌بندی اضافی	۳.۰۰	۸.۰۰	میلگرد نیاز به بسته‌بندی بیشتر دارد ¹⁸
هزینه کل اضافی بر شمش (B+C+D)	۷.۷۰	۵۸.۰۰
سود/زیان عملیاتی ناخالص (A – هزینه کل اضافی)	۴۶۲.۳۰	۴۱۵.۰۰	اختلاف سود خالص تقریبی: ۴۷.۳۰ دلار/تن به نفع شمش

این مدل نشان می‌دهد که در بازارهای منطقه‌ای با شکاف قیمتی ناچیز، صادرات شمش در مقایسه با صادرات میلگرد، سود عملیاتی خالص بیشتری (نزدیک به ۴۷ تا ۵۰ دلار در هر تن) را تضمین می‌کند. این نتیجه مستقیماً ناشی از عدم تناسب هزینه تبدیل ۵۰ دلاری با شکاف قیمت منطقه است. در شرایط فعلی، تلاش برای ایجاد ارزش افزوده از طریق نوردکاری برای صادرات منطقه‌ای، از نظر مالی توجیه‌پذیر نیست.

۶. نتیجه‌گیری و توصیه‌های استراتژیک (Strategic Recommendations)

۶.۱. جمع‌بندی مقایسه سودآوری: انتخاب استراتژیک در ۲۰۲۵

در تحلیل نهایی، تصمیم‌گیری بین صادرات شمش و میلگرد در سال ۲۰۲۵ باید بر اساس یک ماتریس ریسک-بازدهی (Risk-Return Matrix) صورت گیرد:

صادرات شمش (Billet): اولویت ثبات، حجم و سود عملیاتی منطقه‌ای. صادرات شمش به دلیل ریسک تجاری بسیار پایین‌تر (عدم هدف‌گذاری شدید AD/CVD)، هزینه‌های لجستیک پایین‌تر و حاشیه سود عملیاتی بالاتر در بازارهای منطقه‌ای با شکاف قیمتی اندک، گزینه ایمن‌تر و سودآورتر در کوتاه‌مدت است. این استراتژی امکان حداکثرسازی حجم صادرات و تضمین نقدینگی ارزی را فراهم می‌کند.
صادرات میلگرد (Rebar): اولویت ارزش افزوده با ریسک بالا. صادرات میلگرد تنها در صورتی از نظر مالی توجیه‌پذیر است که بتواند به بازارهای ممتاز و پرقیمت (مانند آمریکا و اروپا) با موفقیت نفوذ کند و قیمت‌های بسیار بالاتری را (حدود ۸۵۰ دلار/تن) کسب نماید.⁶ با این حال، ریسک‌های بالای ضد دامپینگ و محدودیت‌های حجمی داخلی (تنها ۲۵ درصد صادرات) ¹³، عملاً این مسیر را به یک استراتژی با ریسک بسیار بالا و حجم محدود تبدیل کرده است.

۶.۲. توصیه‌های کلیدی برای بهینه‌سازی زنجیره ارزش صادراتی ایران

هدف‌گذاری تخصصی برای میلگرد: به جای تولید انبوه میلگرد استاندارد، شرکت‌ها باید بر تولید میلگردهای تخصصی (High-Grade، میلگردهای با پوشش ضدخوردگی) تمرکز کنند. این محصولات در بازارهای تخصصی با قیمت بالاتر به فروش می‌رسند و کمتر هدف اقدامات حمایتی عمومی قرار می‌گیرند.
بهینه‌سازی لجستیک بر اساس مقصد: با توجه به تفاوت در روش حمل (فله برای شمش، کانتینر یا فله برای میلگرد) ¹⁷، شرکت‌ها باید هزینه‌های لجستیک را بر اساس مقصد نهایی به دقت محاسبه و بهینه کنند. برای بازارهای دور، سرمایه‌گذاری در بسته‌بندی با کیفیت برای میلگرد جهت تسهیل حمل کانتینری و کاهش آسیب، ضروری است.
مدیریت ریسک‌های نظارتی داخلی: دولت باید ناهماهنگی‌های سیاست‌گذاری را رفع کند. اگر هدف، صادرات ارزش افزوده است، باید محدودیت‌های شدید حجمی (۶۰ درصد سهمیه داخلی) برای میلگرد کاهش یابد. در غیر این صورت، سیاست‌های فعلی عملاً صادرات شمش (به دلیل حجم بیشتر و ریسک کمتر) را به تنها راه حفظ حجم کل صادرات تبدیل می‌کند.
اثر احیای رقابت‌پذیری ارزی: تغییرات آتی در سیاست‌های ارزی، مانند خروج فولادی‌ها از سامانه نیما و راه‌اندازی بازار توافقی ارز، می‌تواند رقابت‌پذیری فولادسازان ایرانی را به طور قابل توجهی بهبود بخشد.⁷ این عامل می‌تواند فشار ناشی از شکاف قیمت منطقه‌ای را کاهش داده و پتانسیل سودآوری عملیات نورد را (در صورت برداشته شدن محدودیت‌های حجمی) مجدداً احیا کند. صادرکنندگان باید این تغییرات ارزی را به عنوان یک اهرم برای افزایش سودآوری در مدل‌های خود لحاظ نمایند.